• visual_1.jpg
  • visual_2.jpg
  • visual_3.jpg

Trasy rowerowe

Szlaki turystyczne przebiegające przez teren gminy Baranów:

 

I. Transwielkopolska Trasa Rowerowa TTR (odcinek południowy)

 

Przebieg szlaku: POZNAŃ – Tulce – Zimin – Środa Wielkopolska – Olszewo – Miłosław – CHLEBOWO – Pogorzelica – Żerków – Radlin – Kąty – Jarocin – Twardów – Pleszew – Zawidowice – Gołuchów – Dojutrków – Zagorzyn – Kalisz – Ociąż – Kwiatków – Ostrów Wielkopolski – Trzmieliny – Dębnica – Antonin – Śledzianów – Ostrzeszów – Marcinki – Bralin – Grębanin – Mroczeń – Laski – SIEMIANICE

 

Kolor szlaku - zielony

 

Długość szlaku: 480 km

Długość szlaku na terenie gminy Baranów: ok. 10 km

 

 


 

 

II. Szlak Rowerowy "Wrota Wielkopolski"


 

Długość szlaku: 80km

Długość szlaku na terenie gminy Baranów: ok. 22 km

 

 

1. Część I trasy rowerowej: szlak leśny (część dotycząca Gminy Baranów)

 

BARANÓW RYNEK – Grębanin - Mroczeń – Arboretum w Laskach –

Nowa Wieś – Kuźnica Słupska – Rezerwat Stara Buczyna w Rakowie                                       – Marianka Siemieńska – Siemianice LZD

- długość –  28,1 km

 

Wyprawę rozpoczynamy z Rynku w Baranowie – siedziby Fundacji Wrota Wielkopolski. Na parkingu przed Urzędem Gminy możemy pozostawić samochód, a w pobliskich sklepach zaopatrzyć się w podstawowy prowiant i napoje, które umilą i ułatwią nam pokonanie trasy.

 

Baranów to wieś w powiecie kępińskim, leżąca nad rzeczką Janicą. Do roku 1907 Baranów posiadał prawa miejskie. Ośrodkiem wsi jest rynek czworoboczny z dawnym ratuszem i siedmioma wlotami ulicznymi. Na herbie gminy widnieje srebrna głowa barana z silnie zakręconymi złotymi rogami na niebieskim tle.

Wzmianki o osadzie pojawiają się już w 1250 r., była ona wtedy posiadłością klasztoru Cystersek z Obłoku. W XV w. urodził się tutaj Wojciech Baranowski, późniejszy arcybiskup gnieźnieński – prymas Polski w 1608 r., organizator i wychowawca młodzieży, przyjaciel Jana Zamoyskiego oraz budowniczy pierwszego pałacu prymasowskiego w Warszawie przy ul. Senatorskiej.

W Baranowie znajdują się dwa prehistoryczne grodziska dolinno-nadrzeczne i prehistoryczne stanowiska grobowe z epoki kultury łużyckiej, a także domy zabytkowe z XVX w. Ponadto do dziś na terenie gminy można odnaleźć liczne ślady osad i cmentarzysk z epoki brązu i wczesnej epoki żelaza.

W 1993 r. do rejestru zabytków wpisano układ urbanistyczny oraz warstwy kulturowo-osadnicze znajdujące się na terenie Baranowa wraz z otoczeniem stanowiącym sferę ochrony konserwatorskiej. W uzasadnieniu stwierdzono, że układ urbanistyczny i warstwy archeologiczne Baranowa zachowały niezmienny układ i rozplanowanie ulic od momentu jego lokalizacji.

W Baranowie żył i pracował ks. Paweł Fabisz, społecznik i obrońca sprawy narodowej, prezes „Ligi Polskiej”, pisarz i regionalista, redaktor gazety „Katolicki Przyjaciel Ludu”.

 

W Baranowie warto zobaczyć:

 

Kościół drewniany p.w. św. Wawrzyńca i św. Andrzeja. Jednonawowy kościół został zbudowany w 1732 r. z fundacji podstoliny łukowskiej Zofii Stoińskiej. Posiada zamknięte prezbiterium wielobocznie, dachy gontowe i wieżyczkę na sygnaturkę. Wewnątrz znajdują się m.in. ambona i trzy ołtarze boczne, późnorenesansowe z roku ok. 1640.

Kaplica św. Wojciecha. Przylega do kościoła od południa, dobudowana w 1869 r., jest konstrukcji zrębowej, oszalowana, z drewna pochodzącego z rozebranego kościoła w Słupi koło Kępna, z sygnaturą z 1637 r.

Drewniany dom z facjatką. Przy ul. Rychtalskiej 3 zachował się drewniany dom z facjatką z pierwszej połowy XIX w., obecnie przeznaczono go do rozbiórki.

Drogą asfaltową kierujemy się w stronę Kępna. Dojeżdżamy na skrzyżowanie trasy krajowej nr 11(Uwaga! Sygnalizacja świetlna!), skręcając w lewo, przechodzimy przez przejście dla pieszych przez trasę 11 i jedziemy prosto w kierunku Lisin.

Po drodze, niedaleko Lisin, mijamy od strony północno-zachodniej tereny podmokłe – głównie łąki często porośnięte drobnymi zadrzewieniami. Pokonując trasę możemy zobaczyć  w zależności od pory roku ciekawych „przedstawicieli” świata flory i fauny. Nie powinien zdziwić nas widok kilkuset czajek, które w trakcie przelotów goszczą jakiś czas na tym terenie czy odgłosy słowików. W okresie wiosennym możemy usłyszeć unoszący się z dala w powietrzu rechot licznie żyjących tu żab moczarowych. Typowo rolniczy krajobraz z urozmaiconym charakterem upraw jest wspaniałym miejscem bytowania takich zwierząt jak bażanty, kuropatwy, czy zające.

 

Dalej jedziemy ul. Trakt Napoleoński. Po przejechaniu 2 km przejeżdżamy przez nieczynną już linię kolejową Namysłów – Kępno. Po pokonaniu kolejnych 2 km dojeżdżamy do skrzyżowania na drodze Mroczeń – Grębanin, gdzie skręcamy w prawo. Jedziemy przez Grębanin.

Grębanin to wieś o bardzo starym rodowodzie. Świadczą o tym dwa grodziska stożkowe oraz cmentarzysko prehistoryczne „grobów skrzynkowych” pod osadą Lipką z okresu średniowiecza.

Grębanin w pierwszej połowie XIII stulecia należał do Klemensa, zaś po jego śmierci wdowa po nim – Racława – darowała wieś klasztorowi benedyktynek w Staniątkach. Benedyktynki w 1250 r. sprzedają Grębanin klasztorowi Cystersek z Ołoboku. Już w 1305 r. wieś znalazła się w dobrach biskupów wrocławskich. W 1365 r. dobra kępińskie wraz z Grębaninem otrzymują Wierzbięta z Paniewic herbu Niesobia od króla Kazimierza Wielkiego. Natomiast w 1563 r. dobra kępińskie przeszły w ręce Jana Tomickiego herbu Łodzia, kasztelana gnieźnieńskiego. Grębanin był w posiadaniu rodziny Tomickich aż do lat siedemdziesiątych XVII stulecia. Później majątek przejmują Kręscy. W 1905 r. wieś dostaje się rodzinie Mańkowskich, spokrewnionej z gen. Janem Henrykiem Dąbrowskim. W owym rodzie panowały nastroje patriotyczne. Mańkowscy żywo sprzeciwiali się akcji germanizacyjnej. Wybuch wojny w 1939 r. odmienił losy właścicieli Grębanina i jego mieszkańców. Majątek został skonfiskowany przez okupanta, a ludność poddana represjom powszechnie stosowanym na ziemiach włączonych do Rzeszy. Właściciele Grębanina nie odzyskali już swej własności.

 W Grębaninie warto zobaczyć:

Dom tzw. „Czerwona Willa”. Murowany dom pochodzi z końca XIX w., posiada ryzalit z trójkątnym nadprożem. W 1920 r., po śmierci Teodora Mańkowskiego, Magdalena – żona Piotra Potworowskiego otrzymała 1500 mórg lasu i „czerwoną willę” w Grębaninie. W latach 1933-1939 mieszkał tu malarz Piotr Potworowski. Od tego czasu Grębanin był odwiedzany przez malarzy, którzy znajdowali tu warunki do pracy. Wtedy to powstają m.in. litografie ilustrujące opowiadania Allana Edgara Poe’go. Są one wyjątkowe na tle twórczości malarza w tym okresie, gdyż był on przede wszystkim pejzażystą. Jego obrazy, cenione przede wszystkim za kolorystykę, eksponowane są m.in. w muzeach w Gdańsku, Poznaniu czy Warszawie. Kilka dzieł wykonanych w czasie pobytu w Grębaninie, znajduje się w muzeum kępińskim.

 

Pałac Mańkowskich. Pałac Mańkowskich znajduje się w parku, który pochodzi ze schyłkowych lat XIX stulecia. Jest murowany, piętrowy, neoklasyczny z portykiem balkonowym. Od 1958 r. znajduje się tu Oddział Rehabilitacyjny Szpitala w Kępnie. Wokół rozciąga się park krajobrazowy z 1880 r. o powierzchni 4,20 ha, w którym rosną graby, topole włoskie, czarne sosny bałkańskie, kasztanowce, platan, choinka kanadyjska, dąb czerwony i piękny okazały cis –  pomnik przyrody o obwodzie pnia 150 cm i wysokości 8 m.

 

Kościół parafialny p.w. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny. Historia kościoła rozpoczyna się wraz z lokacją wsi na prawie magdeburskim w 1310 r. Początkowo była to kaplica dworska, która etapami była przebudowywana. W 1510 r. przebudowano kaplicę, a w 1615 r. zbudowano nową, stanowiącą obecnie prezbiterium. Dokument wizytacyjny z 1642 r. podaje, że kaplicę odnowiono pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Matki Boskiej i tegoż roku ksiądz proboszcz z Baranowa, Andrzej Moś ofiarował ołtarz główny kościoła. W 1712 r. dzięki staraniom właściciela Grębanina Antoniego Stoińskiego, dobudowano nawę główną. W 1718 r. utworzył Antoni Stoiński fundację przy kaplicy – „z udotowaniem księdza fundatysty, nakładając nań różne obowiązki”. Fundacja została zatwierdzona przez wikariusza generalnego we Wrocławiu hrabiego Leopolda Frankenberga. Natomiast w 1850 r. dobudowano wierzę kościoła.

Drewniany, jednonawowy kościół w Grębaninie jest konstrukcji zrębowej. Wewnątrz można zobaczyć pozorne sklepienie kolebkowe. Chór wsparty jest na profilowanych słupach. Dachy kościoła są dwuspadowe, kryte gontem.

Wnętrze kościoła zdobi późnorenesansowy ołtarz z 1629 r. z późnogotycką rzeźbą Matki Bożej z Dzieciątkiem z 1500 r. oraz z rzeźbami św. Piotra i Pawła, św. Stanisława, Wojciecha, Barbary i Katarzyny, widoczna jest także koronacja Matki Bożej w zwieńczeniu. W polach bocznych namalowane zostały postacie dwóch świętych, a w polu środkowym wnęka z rzeźbą Matki Bożej z Dzieciątkiem, późnogotycka z ok. XV w., wierni uważają iż owa rzeźba posiada cudowną moc. Dowodem otrzymanych tu łask są liczne wota składane Matce Bożej Grębanińskiej. Na zasuwie znajduje się obraz Zwiastowania (1624) fundacji księdza Andrzeja Mosia z Baranowa, zaś w górnej kondygnacji obraz Matki Bożej Bolesnej. Ołtarz główny otacza balustrada z postumentami, na których aniołowie trzymają świeczniki (XVII w.).

W kościele znajdują się cztery ołtarze boczne. Pierwszy wczesnobarokowy z ok. poł. XVII w. przedstawia Chrystusa z grzesznikiem (pocz. XX w.), zaś obraz wieńczący Matkę Bożą z Dzieciątkiem. W drugim również wczesnobarokowym (ok. poł. XVII w.) można zobaczyć obraz adoracji Dzieciątka przez świętą (XVIII w.) i płaskorzeźbę Michała Anioła w zwieńczeniu. Ołtarze: trzeci (1746) i czwarty (1750) są rokokowe, znajdują się w nich obrazy ukazujące świętą Rodzinę i Stygmatyzację św. Franciszka oraz św. Antoniego. Oba ufundowała Franciszka Stoińska. Ciekawa jest także ambona z pierwszej połowy XVII w., na której namalowane zastały postacie Ewangelistów i chrzest Chrystusa. Uzupełnieniem całości jest klasycystyczny prospekt organowy. Wspomnieć należy, iż w kościele znajdują się rzeźby św. Michała Archanioła i Mikołaja z pocz. XVI w. oraz dwa relikwiarze drewniane w kształcie kapliczek z XVIII w.

Kościół posiada dwa dzwony. Mniejszy został ufundowany w 1687 r. przez Stanisława Drabika i Jakuba Ziembę, a odlany przez Zygmunta Gotza we Wrocławiu, z kolei większy, kupiono dopiero w 1927 r.

Przy kościele wznosi się nieoznaczony grób, w którym według legendy spoczywa Kozak Zaporoski Gabryel (Hawryko) Hołubek poległy w 1588 r. w zwycięskiej bitwie pod Byczyną, stoczonej przez wojska polskie pod dowództwem Jana Zamoyskiego z armią arcyksięcia Maksymiliana, pretendenta do tronu polskiego. Zwłoki rotmistrza rodzina pochowała w Grębaninie, gdyż zmarł on w drodze do szpitala w Kępnie. Również przy kościele mieści się klasycystyczny grobowiec Joachima Kręskiego, zmarłego w 1795 r. oraz jego żony Justyny, zmarłej w 1817 r.

 

Jadąc przez Grębanin kierujemy się w kierunku Łęki Mroczeńskiej. Na ok. 4,6 km szlaku skręcamy w lewo w kierunku Mroczenia.

W pogodne, słoneczne dni zwłaszcza na odcinku drogi z Grębanina do Mroczenia towarzyszyć nam mogą podczas podróży barwne motyle – cytrynki, czy rusałki. Gdy będziemy mieć dużo szczęścia ujrzymy również inne rzadkie motyle, takie jak czerwończyk fioletek i nieparek lub modraszek argiadek.

 

Mroczeń

Nazwa miejscowości Mroczeń wywodzi się od mrocznych borów, które ciągnęły się tu wśród trzęsawisk i mokradeł. W tych borach żyło mnóstwo wilków, chwytano je w tzw. wilczych dołach. Według legendy w pobliżu Mroczenia ma być zatopiony skarb, który pochodzi z czasów wojennych. Nieznany żołnierz tak obładował pieniędzmi swego konia, że zmuszony został skarb ten zatopić, gdyż koń unieść go nie mógł. Wieś przez kilka stuleci była częścią klucza baranowskiego, którym władali Tomiccy. W 1784 r. przeszła na własność Franciszka z Osin Wężyka i jego żony Julianny z Tomickich. Do rodziny Wężyków Mroczeń należał do 1900 r. Wtedy to na podstawie przetargu przymusowego nabyła go Pruska Komisja Kolonizacyjna. Ziemia została rozparcelowana między sprowadzonych tu osadników niemieckich.

W Mroczeniu warto zobaczyć:

 

Pałac Wężyków. W krajobrazowym parku zbudowano w latach 1840 – 1850 pałac późnoklasycystyczny. Obiekt jedenastoosiowy z dwoma dwupiętrowymi wieżami, zwrócony frontem ku zachodowi W fasadzie frontowej – czterokolumnowy portyk, zwieńczony trójkątnym frontonem. Pałac wzniesiony został przez Feliksa Wężyka – posła na Sejm Pruski, radcę Ziemiaństwa Poznańskiego, działacza narodowego i członka wielu towarzystw.

W czasie I wojny światowej mieściła się w nim szkoła gospodarcza dla szlachetnie urodzonych panien niemieckich. W dwudziestoleciu międzywojennym pałac opustoszał. W 1943 r. Niemcy zaczęli go remontować, chcąc przeznaczyć obiekt na potrzeby szkoły hitlerjungend. Od 1945 r. w budynku tym mieściła się szkoła podstawowa, w 1975 r. powołano zbiorczą szkołę gminną. W chwili obecnej w Pałacu znajduje się gimnazjum.

Wokół rozciąga się stary park (ok. 4 ha) z drzewami rodzimego pochodzenia.

 

Gorzelnia. Murowany, piętrowy budynek z końca XIX w., dawniej gorzelnia, dziś przebudowany na mieszkania (budynek wielorodzinny).

 

W Mroczeniu na pierwszej krzyżówce ponownie skręcamy w lewo. Przy gorzelni skręcamy w prawo. Po pokonaniu ok. 100 m odcinka drogi skręcamy w lewo, jedziemy przy Gimnazjum, po czym dojeżdżamy do skrzyżowania na trasie Kępno – Namysłów. Skrzyżowanie przekraczamy jadąc na wprost, a po przejechaniu 200 m skręcamy w prawo kierując się na drogę w kierunku Lasek. Trasa prowadzi drogą asfaltową przez las. Tuż za lasem skręcamy w lewo i kierujemy się w stronę Arboretum w Laskach.

 

 

4. Część IV trasy rowerowej: szlak napoleoński (część dotycząca Gminy Baranów)

 

Darnowiec – Gierczyce – Remiszówka – Łęka Mroczeńska – Grębanin Węzeł I

- długość 15,6 km

 

Nasza trasa prowadzi w kierunku Łęki Mroczeńskiej. Na ścieżce po prawej stronie roztacza się krajobraz z panoramą wsi Feliksów i tak dojeżdżamy do Łęki Mroczeńskiej

 

W Łęce Mroczeńskiej, przy dawnej karczmie z XIX w. znajduje się studnia, według podania miał przy niej Napoleon poić swoje konie.

 

 

Na skrzyżowaniu przy kapliczce MB z Dzieciątkiem jedziemy prosto, by po ok. 1,5 km dotrzeć do rozgałęzienia dróg, gdzie łączymy się z naszym szlakiem leśnym (Grębanin Węzeł I).

 

5. Część V trasy rowerowej: szlak „przy torach”

Grębanin Węzeł I– Lisiny – Baranów Rynek

- długość 4,6 km

 
Znajdujesz się:
Urząd Gminy Baranów Dla mieszkańców Sport i rekreacja Trasy rowerowe

bip

Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. Poznaj szczegóły i możliwości ustawień przechowywania plików cookie na Twoim urządzeniu w naszej polityce plików cookie.

EU Cookie Directive Module Information